Αλίκη Βουγιουκλάκη: 30 χρόνια χωρίς το πιο λαμπρό μας αστέρι

Οι Έλληνες το νόστιμο το λένε και κουκλάκι, πληρώσαμε και πρόστιμο Αλίκη Βουγιουκλάκη και ίσως τελικά αυτό το «πρόστιμο» να είναι και το μόνο που πληρώσαμε αδιαμαρτύρητα και με χαμόγελο!

30 χρόνια συμπληρώνονται από τον θάνατο της Αλίκης Βουγιουκλάκη και πόσο απίστευτο φαντάζει αυτό, ακόμα και σήμερα.

Ήταν, σαν σήμερα, 23 Ιουλίου 1996 όταν η εθνική μας σταρ, το πιο λαμπρό μας αστέρι έφευγε από τη ζωή μετά από μια σύντομη, μα πολύ σκληρή μάχη με τον καρκίνο στο ήπαρ και στο πάγκρεας. Ήταν μόλις 62 χρόνων. Στο άκουσμα της είδησης όλη η Ελλάδα πάγωσε, λες και έχασε έναν δικό της άνθρωπο. Και έκλαψε γι’ αυτό το ξανθό κορίτσι σαν να ήταν δικό του παιδί. Μα τελικά αυτό δεν ήταν η Αλίκη; Η Αλίκη όλων μας; Η Αλίκη που μεγάλωσε γενιές και γενιές Ελλήνων και συνεχίζει να το κάνει;

Μια μεγάλη καριέρα

Η Αλίκη Σταματίνα Βουγιουκλάκη γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 1934 στο Μαρούσι. Το 1943, κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ο πατέρας της εκτελέστηκε από τον ΕΛΑΣ. Ο θάνατός του ήταν κάτι που πάντα κουβαλούσε μέσα της.

Από μικρή ήθελε να γίνει ηθοποιός και πήγε κρυφά στη Δραματική Σχολή του Εθνικού. Ενώ φοιτούσε στο δεύτερο έτος (1953) έκανε το ντεμπούτο της στο θεατρικό σανίδι, στην παράσταση «Ο κατά φαντασίαν ασθενής» του Μολιέρου, ενώ έναν χρόνο αργότερα έπαιξε και στην πρώτη της ταινία, «Το ποντικάκι».

Η γνωριμία της Αλίκης με τον Φιλοποίμενα Φίνο της άνοιξε την πόρτα για τη Φίνος Φιλμ και εκεί έχτισε τη μεγάλη της καριέρα στον κινηματογράφο. Η αρχή έγινε το 1958 με την «Αστέρω» και ακολούθησαν μια σειρά από ταινίες (και στη Φίνος και σε άλλες εταιρίες) όπως οι: «Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο» (βραβεύτηκε στο διεθνές κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Καννών), «Μανταλένα» (η Βουγιουκλάκη κέρδισε το βραβείο Α’ γυναικείου ρόλου στο 1ο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και η ταινία εκπροσώπησε την Ελλάδα στις Κάννες), «Η Αλίκη στο ναυτικό», «Η Λίζα και η άλλη», «Η ψεύτρα», «Το δόλωμα», «Η αρχόντισσα και ο αλήτης», «Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά», «Η νεράιδα και το παλικάρι», «Υπολοχαγός Νατάσσα», «Μοντέρνα Σταχτοπούτα», «Χτυποκάρδια στο θρανίο», «Η σωφερίνα», «Το πιο λαμπρό αστέρι», «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια», «Αχ αυτή η γυναίκα μου», «Διπλοπενιές».

Το 1963, θέλοντας να δώσει διεθνή ώθηση στην καριέρα της πρωταγωνίστησε στην αγγλόφωνη ταινία «Aliki my love», η οποία όμως δεν είχε την προσδοκώμενη επιτυχία.

Στο θέατρο η Αλίκη συγκρότησε τον δικό της θίασο, το 1961, και ανέβασε το «Ωραία μου κυρία» ξεκινώντας από τη Θεσσαλονίκη. Συνολικά είχε πρωταγωνιστήσει σε πάνω από 50 θεατρικές παραστάσεις φέρνοντας στην Ελλάδα τα μεγάλα μιούζικαλ με μεγάλο θίασο, ακριβά κοστούμια και ζωντανή ορχήστρα, μιούζικαλ όπως τα: «Καμπαρέ», «Ωραία μου Κυρία», «Εύθυμη Χήρα», «Άννυ», «Εβίτα» (ο σερ Λόρενς Ολίβιε ανέφερε στο βιβλίο που έγραψε για τις παραστάσεις που έχει δει ανά τον κόσμο, πως η Αλίκη ήταν η καλύτερη και πιο λαμπερή ηθοποιός που έχει δει σε αυτόν τον ρόλο), «Βίκτωρ-Βικτώρια» και «Η Μελωδία της Ευτυχίας» που έμελλε να είναι και η τελευταία της παράσταση.

Το κοινό τη λάτρεψε, την αποθέωσε, φανατίστηκε μαζί της και πολύ γρήγορα της χάρισε απλόχερα τον τίτλο της Εθνικής Σταρ, όμως αυτό τελικά ήταν που την εγκλώβισε κιόλας. Όταν η Βουγιουκλάκη ήθελε να παίξει κάτι διαφορετικό από τη ναζιάρα ξανθιά, το κακομαθημένο πλουσιοκόριτσο, το φτωχό κορίτσι που η ζωή τους χρωστούσε, αλλά έπαιζε κάτι πιο δραματικό, είτε στο σινεμά, είτε στο θέατρο, είτε στην Επίδαυρο, το κοινό της γύριζε την πλάτη. Αυτό ήταν και το μεγαλύτερο τίμημα που πλήρωσε. Η Αλίκη ήταν δέσμια του κοινού της που δεν την ήθελε ούτε να μεγαλώσει, ούτε να εξελιχθεί από την εικόνα και την προσωπικότητα που είχε αγαπήσει…

«Ο άντρας της ζωής μου είμαι εγώ»

Η Αλίκη λάτρευε τους άντρες, ήθελε να είναι ερωτευμένη, όμως το κέντρο του κόσμου της ήταν πάντα ο εαυτός της γι’ αυτό και όταν έλεγε «Ο άντρας της ζωής μου είμαι εγώ» ήθελε να περάσει το μήνυμα πως είναι μια γυναίκα που δεν θα αφήσει ποτέ τον εαυτό της να εξαρτηθεί πλήρως από έναν άντρα.

Η Αλίκη είχε ένα κρυφό ειδύλλιο με τον διάδοχο του θρόνου, τον Κωνσταντίνο, ενώ είχε σχέση και με τον Μάριο Πλωρίτη.

Ο μεγάλος της έρωτας ήταν σίγουρα ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ. Μαζί έζησαν κάτι θυελλώδες, εκρηκτικό και άκρως περιπετειώδες. Παντρεύτηκαν το 1965 στους Δελφούς και το γλέντι του γάμου τους άφησε εποχή. Οι δύο πρωταγωνιστές ήταν αρκετά ανταγωνιστικοί μεταξύ τους και μετέφεραν την ένταση και στο σπίτι τους. Το 1969 ήρθε στον κόσμο ο γιος τους κι εκεί που όλοι νόμιζαν πως η σχέση τους θα ηρεμούσε, τα προβλήματα εντάθηκαν.

Η σχέση τους απασχολούσε τα περιοδικά και τις εφημερίδες της εποχής που έκαναν τα πάντα για να έχουν ένα αποκλειστικό, μια δήλωση, μια φωτογραφία, μια εξέλιξη στη σχέση τους… Το 1975 πήραν τελικά διαζύγιο λόγω ασυμφωνίας χαρακτήρων, συναντήθηκαν όμως αρκετά χρόνια αργότερα στο θεατρικό σανίδι αποδεικνύοντας πως μπορεί να μην ταίριαζαν, ήταν όμως δύο άνθρωποι που αγαπήθηκαν πολύ και παρέμειναν αγαπημένοι μέχρι το τέλος, όσο κι αν συχνά πετούσαν τα βέλη τους ο ένας στον άλλον…

Το 1982 η Βουγιουκλάκη παντρεύτηκε τον Κύπριο επιχειρηματία Γιώργο Ηλιάδη στο εκκλησάκι του Αγίου Ελευθερίου (εκεί όπου 14 χρόνια μετά θα γινόταν το λαϊκό προσκύνημα στη σορό της), ακριβώς δίπλα από τη Μητρόπολη και δεν το πήρε είδηση κανείς. Ο γάμος αυτός που κράτησε λίγο ήρθε στο φως της δημοσιότητας επειδή η ίδια το αποκάλυψε σε τηλεοπτική της συνέντευξη.

Μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή της ήταν και η σχέση της με τον Βλάσση Μπονάτσο, μια σχέση που κράτησε από το 1982 μέχρι το 1987.

Τελευταίος σύντροφός ήταν ο Κώστας Σπυρόπουλος (1988-1996). Μαζί πέρασαν τις δύσκολες στιγμές με την περιπέτεια της υγείας της και έμεινε μαζί της μέχρι την τελευταία στιγμή…

Η Αλίκη μέσα από τις ατάκες της

Πολλοί έλεγαν πως η Βουγιουκλάκη είχε μάθει τόσο πολύ να παίζει έναν ρόλο που πια δεν μπορούσε να ξεχωρίσει την Αλίκη του σινεμά με την Αλίκη της αληθινής ζωής. Την έβλεπες να μιλάει και δεν ήξερες αν μιλάει μέσα από την καρδιά της, ή αν έπαιζε τον ρόλο που ήθελε ο κόσμος να παίζει και που απαιτούσε από εκείνη.

«Ο έρωτας είναι ο καθρέφτης της ζωής. Αν δεν ερωτευτείς, δεν ξέρεις τι θα πει να ζεις. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς έρωτα. Είναι η κινητήριος δύναμή μου, ο τρόπος μου να νιώθω ότι υπάρχω. Έχω κάνει πολλά λάθη στο όνομα του έρωτα, αλλά δεν θα άλλαζα τίποτα από αυτά. Κάθε λάθος ήταν ένα μάθημα», έλεγε και είναι λες και με αυτόν τον τρόπο έδινε άφεση αμαρτιών στον ίδιο της τον εαυτό.

Η Αλίκη ήξερε πολύ καλά πόσο εγκλωβισμένη ήταν στην εικόνα που είχε δημιουργήσει στον κόσμο, αλλά προσπαθούσε να ζήσει με αυτό, ίσως όχι πάντα με επιτυχία.

«Η ευτυχία είναι στιγμές. Τις μαζεύεις σαν πολύτιμους λίθους και τις κρατάς μέσα σου για τις δύσκολες μέρες. Εγώ δεν είμαι το είδωλο που βλέπετε στην οθόνη. Είμαι μια γυναίκα που κουράστηκε, που πόνεσε, που αγάπησε πολύ και που διψάει για αγάπη. Στη ζωή δεν μετράει πόσες φορές πέφτεις, αλλά πόσες φορές βρίσκεις τη δύναμη να σηκωθείς και να χαμογελάσεις ξανά στο κοινό σου.

Η μοναξιά είναι το τίμημα της δόξας, αλλά αν έχεις μέσα σου φως, ποτέ δεν είσαι πραγματικά μόνος», έλεγε στις συνεντεύξεις της και φαίνεται ξεκάθαρα πως ζούσε από τον κόσμο και για τον κόσμο, ίσως τελικά και χάνοντας την πραγματική Αλίκη…

«Είμαι παλικάρι και πιστεύω ότι θα τα καταφέρω»

Την άνοιξη του 1996 όλη η Ελλάδα πάγωσε όταν άκουσε την Αλίκη συγκινημένη να λέει πως ένα θέμα υγείας την αναγκάζει να σταματήσει πρόωρα τις παραστάσεις για τη «Μελωδία της Ευτυχίας» που έδινε στη Θεσσαλονίκη.

Φυσικά τότε κανείς δεν πίστεψε πως η κατάσταση ήταν τόσο σοβαρή. Μια υπερκόπωση θα είναι, είπαν όλοι, αφού η Αλίκη δεν σταματούσε ποτέ να δουλεύει. Και μετέπειτα οι εξελίξεις ήταν τόσο ραγδαίες που δεν προλαβαίναμε να τις αφομοιώσουμε.

Αρχικά νοσηλεύτηκε στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών, μετά ταξίδεψε σε Βοστώνη και Μόναχο, όμως παντού έπαιρνε την ίδια απάντηση: καρκίνος στο ήπαρ, μη ιάσιμος… Μπροστά στις κάμερες προσπαθούσε να φανεί γενναία και να κάνει πλάκα. Μέχρι και «έχετε γεια βρυσούλες» είχε πει για τον εαυτό της, θυμίζοντας την Αλίκη από κάποια ταινία της…

Η ίδια επέλεξε να κρατήσει το σοβαρό θέμα υγείας που αντιμετώπιζε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας γιατί ήθελε να το διαχειριστεί μόνη, με τους δικούς της ανθρώπους. «Είμαι παλικάρι και πιστεύω ότι θα τα καταφέρω», έλεγε συνεχώς. Εισήχθη και πάλι στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών όπου τα ξημερώματα της 23ης Ιουλίου 1996 έχασε τη μάχη για τη ζωή σε ηλικία 62 χρόνων.

Η είδηση του θανάτου της Εθνικής μας Σταρ πάγωσε όλη την Ελλάδα! Δεν μπορεί να ήταν αλήθεια. Η Αλίκη δεν πεθαίνει, η Αλίκη είναι σαν την Ελλάδα. Κι όμως…

Για πρώτη φορά στη ζωή της η Βουγιουκλάκη έκανε την Ελλάδα να κλάψει, να κλάψει σαν να έχασε έναν δικό της άνθρωπο, το Αλικάκι του.

Τις επόμενες μέρες πλήθος θαυμαστών της βρέθηκε στο παρεκκλήσι της Μητρόπολης για να αποτίσει το ύστατο χέρι στη μεγάλη του πρωταγωνίστρια. Η εξόδιος ακολουθία πραγματοποιήθηκε στον Καθεδρικό Ναό Αθηνών και η ταφή της στο Α' Νεκροταφείο. Χιλιάδες κόσμου βρέθηκε εκεί και συνόδευσε την Αλίκη του στην πομπή από τη Μητρόπολη μέχρι την τελευταία της κατοικία.

Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια για να καταλάβουμε πως η Αλίκη έφυγε όρθια, έφυγε νέα, πέρασε στην αιωνιότητα και μαζί της πήρε κι ένα κομμάτι από τη δική μας νιότη. Αυτό όμως δεν συμβαίνει πάντα όταν φεύγει ένας δικός μας άνθρωπος;